Μικροί Θησαυροί

Μικροί περιπλανώμενοι οδηγοί , επισκέπτες ,θα τους φώναζα με ένα σφύριγμα..

 Κάτω απ’ τις κουβέρτες ,μέσα στην κάθε άκρη της ματιάς μου ,υπάρχουνε σαν πυγολαμπίδες τριγύρω μου.

Μικροί θησαυροί γεμάτη φως με άτυχους ήχους αξεσουάρ μέσα από τους τοίχους φαντάζουν αληθινοί  .. Μακάρι να μην είναι.

 Είναι μαζί μου κάθε μέρα και ταυτόχρονα αλλού επειδή είναι η τύχη ,η μοίρα. Όταν τις σκεφτώ δεν εμφανίζονται πάντα αλλά αν εμφανιστούν χορεύουν γύρω μου βιαστικά σαν να πρέπει να πάνε και αλλού.. Άλλο ένα πράγμα που δεν θα μάθω ποτέ.

Ξέρω δεν είμαι μόνη και γρήγορα γρήγορα όλους μας προσπερνούν.

 Μες ‘την χάντροφορεμένια αισθητά συνείδηση μου τραβάει η αναληθής  συνύπαρξη μου με την ώρα, να βρει την τάχα μοναχή ωρίμανση μου.

 ’’Ξέρεις’’ πως δεν θα την βρω και γι’ αυτό θα με βρεις μοναχική στην ευχάριστη ηδονή της ασυνείδητης γραμμής μου.

 Οι μικροί θησαυροί πάντα θα μας ξαφνιάζουν και μια ακόμη αδυναμία μας που με αναγκάζει να δω με το δάχτυλο την στιγμή μου και να εξηγώ την ζωή μου.

 Ζωγράφοι, ποιητές καλλιτέχνες τους λάτρεψα γιατί ξέρουν να δείχνουν αυτά που έχουν μέσα τους με θαυμαστά σχέδια και λέξεις που έβρισκα καταφύγιο όταν έκαμα κρύα και μακρινά ταξίδια.

΄<< Ξέρω πια δεν τα χρειάζομαι γιατί τώρα έχω τις δικές μου πυγολαμπίδες που φέγγουν γύρω μου. >>

  Μονάχα ένα άφησα πίσω που κι ακόμα με ακολουθούν ­­­­_ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ_ που όσο ‘’ΛΑΧΤΑΡΗΣΑ’’ δεν θα τις ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΠΟΥΘΕΝΑ γιατί ‘’ξέρω’’ ΟΛΟΙ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ο καθένας ξεχωριστά και _ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ_ και χωράνε πάντα και παντού μαζί σου.

<<Είθε εκεί, είθε εδώ>>.

                                                                                            

''ιθε εδω ιθε εκι''

''ιθε εδω ιθε εκι''……..

<<Είθε εκεί, είθε εδώ>>.

Μακρινά στίγματα κάθε βράδυ τώρα προβάλλουν μπροστά μου εγώ κ τσιρίδες στο σκοτάδι που μεταμορφωθήκαν σε φανταχτερές πυγολαμπίδες

Τρελαθήκαμε στα λόγια ξεφτίσαμε τις σελίδες μας και δεν είχαμε άλλες μα πήγαμε και ανοίξαμε νέες ελπίδες σε περισσότερες ζωές.

Αυτό είσαι για μένα σκαλοπάτια για κάπου αλλού αλλά ποτέ δεν θα τα φανταζόμουν χωρίς εσένα Φτάσαμε . Να ξέρεις Φτάσαμε όπου η μελωδία μου συναντάει την δική σου και οι τσιρίδες γλυκές βαθιές                                                σιωπές. Ξεφτίσαμε γιατί για μένα τελειώσαμε όπως αρχίσαμε. ΜΑΖΙ πορευόμαστε τώρα μαζί για πάντα γλυκειά μου μελωδία στα μάτια μου είσαι μια  Βαθειά και αιώνια μου σιωπή η δύναμη σου με καθοδηγεί. Αλλά δεν το πρόβλεψα κανείς δεν το ‘κανε Όλα μου τα έκανες εσύ ωραία και ακμαία για να αντέξουν σε όσες ζωές θα υπάρξουμε.

Σου χρωστώ αυτήν την υπέροχη αίσθηση . Σ’αγαπώ .

4-10

Είναι πολλά που θέλω να πω

Είναι πολλά λόγια που ναι να σκορπίσω στη μέρα που περνάει

Κάνω υπομονή γιατί μόνη θα μείνω η καημένη

Και θα θρηνήσω αθόρυβα μαυροφορεμένη η σιωπή μου και μετά

Θα κάνω μια καινούργια αρχή ..

Μόνη θέλω να θρηνήσω μόνη να χαρώ την ημέρα που φεύγεις σαν αηδόνι κελαηδιστό 

Όρθια σε λησμονώ κάποτε κάποτε ήσουν κάποτε ότι δεν θα σαι ξανά

Θα ήθελα να γελάω πιο δυνατά απ'την πίκρα μου,θα θελα να κλαίω πιο φωναχτά απ'την ψυχή μου μα δεν μπορώ την φωνή μου να βρω  αυτά τα λόγια επίτηδες τα ξεχνώ..

Και όλα τα μάτια που τώρα να κοιτώ τώρα όλα τα αγαπώ μάτια που δεν θα ξαναδώ

Σύννεφα χαράματα ήτανε κακά περάσματα μάντεψα την μερα που θα ρθει πως δεν θα σε ξαναδω   ..μην θρηνείς μην το αρνηθείς καρδιά μου δεν θα αλλάξει ότι ήτανε γραφτό.

Χαίρεται! στο πρόσωπο που περνούσε κάθε μέρα από εδώ…