γεια σου παράξενε κόσμε μου.Πώς εισαι σήμερα..ξεμπέρδεψες ή ακόμα?
εγω κυλιέμαι πάνω σου μπροστά στην μαρμάρινη πλάκα του ονόματος σου,ζηλέυω την ομορφιά σου και ποθώ την ανωτερότητα σου ξέχασα πόσο γλυκειά και πικρή εισαι.ξέχασα.
εγω και εσύ .... μαζί βαδίσαμε και πολλά παραπατήσαμε.ξεπρόλαβες σαν την σκιά μου και μου άφησες σημάδια κόπωσης στην καρδιά μου.
Νιώθω μαγεμένη απ'την ομορφιά σου.Κουρασμένη απ'τη ζάλη στο άρωμα σου.
Ψάχνω την καρδιά σου πάλι, το κέντρο της να κάνω φως στα βράδια μου και πάλι και έρημη που θα ξεπροβάλλεις καλυμένη με ένα πανοφώρι με μιαν λάμπα στο προσκεφάλι σου με συγκλονίζει και σιχαίνομαι την μυρωδιά σου.Πόση ανατριχίλα μου φερες και πάλι.Σε κοιτώ μέσα στα μάτια μα τίποτα δεν βλέπω πάλι.Δεν θα μάθω τι μου γίνετε. Μα το βλέμμα και το χαμόγελο θα γνωρίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου